ГЕРОИН Афган Мытищи

Окей, слухай, бро, я ўсё скажу, як было. Ведаеш, я з самага пачатку быў аднім з той маладзі, што бягае па ўлаўленых закладках. І не толькі ўляўленых, я таксама батав, каб атрымаць свой дыплом. Вядома, ён мне прысабачыў галаву, але гэта і натхняла мяне на большае.

Аднаго разу, узе пасля боты, я пазнаёў мужыка з глыткамі. Ён расказаў мне пра героін - нарэшце што-небудзь новае, не проста люся LSD. А я так люблю паціснуць нервішкі своія! Што ж, я прыняў рашэнне спрабаваць гэта навіну. І што я скажу? Я змяняў сваё жыццё да непазнавання.

Для пачатку, я атрымаў героін праз сваіх знаёмых, што барыжаць наракатыкамі. Я павінен быў быць ўважлівым і абяры памер, які адпавядае маім патрабаванням. Я хацеў пераканацца, што ён ня будзе занадта слабым, але і не занадта моцным. Зрэшты, я ж не хацеў быць хуткім. І я знаў, што вымушаны будзе кампанаваць мой новы бізнес із маімі акадэмічнымі заняткамі.

Калі ўжо ўсё было гатова, я прыняў рашэнне рофліць на маіх бандероўках. Чамусьці гэта малае задавальненне для мяне - бачыць іх у захаванай турме і смяяцца над сваімі секрэтамі. І ў цяперашні час, пры гэтым тле, я стаў зарабляць гарэй за сваіх старцаў.

Так што, я пачаў мерчаваць героін. Калі мае дзяўчына пачала звяртаць увагу на мае змены - біцьку, што адбылося прыемна! Я пачаў хадзіць лепшая вобраз нашага горада, з фірмавым хутаркам і класнай шмоткай. І, можа, я трохі задаўжыў з адзеннем, купіўшы вялізную колькасць брэндавых рэчаў і розных "байцоў". Аднак я адчуваў сябе ўзлётным птушкай.

І вось я пераканаўся ў тым, што жыццё - гэта больш за наркатыкі і грошы. Жыццё - гэта пра шчасце і задавальненне. І, сапраўды, гэта не магло быць лепш за ўсё маё новае лепшае здароўе!

Але, ведаеш, мне трэба было навучацца, як выкарыстоўваць гэты новы бізнес, каб зарабіць шмат грошай. Я ўзяў на сябе сацыяльную ролю "барыжара" і пачаў працаваць з людзьмі, якія мелі патрэбу ў маіх таварах. І, праўда, я пачуў сябе моцным і атрымаў магутнасць кантраляваць людзей. Але, просьціш, ты ніколі ня зразумееш гэтага, пакуль сам не перажывеш гэтыя моманты і не зробіш свае ўласныя рашэнні.

Так што яна рыскуе даведацца пра маю новую "кар'еру"? А ўсё ад таго, што я зрабіў, што мне трэба было папярэдне абзнаёміць яе з маім новым жыццём. Хаця бы за тое, што я хацеў быць адкрывым з ёю.

Так што, я ўсё таксама паласіўся атрымаць падтрымку ў адзін з маіх друзей, якія ўжо ведалі пра маю сітуацыю. Ігар, называлі яго "Ігар Дзядуля", меў усе дашынскія связі, якімі мне трэба было забяспечыць сябе.

У канцы канцоў, я прыняў рашэнне раскрыць усё ёй. І ёй знадобілася час, каб зразумець гэта. Але, ва ўжо цяпер яцька, я самавольна вырашыў сваю сітуацыю і зрабіў з усімі магчымымі сустраканнямі, а то і магчымымі сустраканнямі, каб стварыць сябе найлепшае жыццё.

На канец, гэта ўсё аб грошах. Хто імі кіруе - той кіруе жыццём. Але, ведаеш, я чую, што тут гэта толькі пачатак. І яцьке, я не збрашу мерыцца, пакуль ня збіруся ўзлётам!

Дело было так, холодная зимняя ночь, я сижу на скамейке в парке, смотрю на свою последнюю чечик-другана, который хнычет у меня перед носом. Чувствую, что снег внутри меня уже стащил все веселье и радость, и я понимаю, что пора заморочиться и найти новый источник счастья.

Тут к моей пьяной голове подползает пушер по имени Димон и говорит, что у него просто охуенный MDMA молли есть, самый настоящий экстази, который позволит мне по-настоящему оторваться. Ну я, конечно же, не раздумывая, беру у него пару закладок и деньги отдаю.

Потом захожу в театр, хули, куда я денусь, я хочу же попасть в искуху, ничем не рискуя! Сажусь в зале, а тут перед самым началом представления я понимаю, что заебись, ноги дрыгаться начинают, жизнь прямо перед глазами сияет.

И вот оно, начало! Я не могу сидеть на месте, прыгаю на соседей, кричу и смеюсь как идиот, от того чувства безумного счастья! Весь зал уже охуел от моего поведения, все вокруг смотрят на меня, как на идиота, а я хули, какая мне разница?!

Тут мне показалось, что на сцене начали играть какой-то пиздатый рок-концерт, а не классическое представление. Я встаю, а весь зал глазами на меня практически светиться начинает. Кто-то говорит: "Замолчи, блядь", но я вообще не понимаю, о чем они там говорят, я же находусясь в своем розовом облаке.

Вдруг я вижу, что на сцене останавливаются, импровизируя, и какая-то сука там начинает размахивать руками и орать на меня! Я в растерянности, ведь я ожидал увидеть законченную постановку, а не это дерьмо! Пришлось мне пойти вон из зала, чтобы не мешать другим наслаждаться шоу!

Я весь измученный и растерянный выбегаю на улицу, где на меня уже ждали полицейские. Они говорят: "Друг, ты что, совсем охуел?", а я им отвечаю: "Ставлю молли, че ты оруешь?" Они сразу же меня задерживают и везут в участок.

Когда я прихожу в себя, меня сразу же начинает мутить оттуда. Черт, я же забыл свои закладки MDMA молли на скамейке! Пиздец, братаны, я тогда определенно был на семи потоках!

Ну вот такая вот история, дорогие мои! Никогда не ставьте снег и не заморачивайтесь на счет искухи, когда вообще непонятно, где ты сам! А тема театра - это просто полный пиздец, особенно если хочешь развлекаться с закладками в голове!